Met oma op busreis: de thermos die nooit opging

Mijn oma zei altijd dat een busreis pas begint als de thermoskan klikkerde. Zo'n echte van roestvrij staal, met een dop die bovenop als beker dient. Die gingen nooit mee naar het vliegveld, maar dus wel altijd mee de bus in. De geur van buskoffie, gummetjes in de ramen en de radiator die na het derde dorp eindelijk warm werd: dat was onze vakantie.

De reis was naar de Wadden. De bus reed de boot op, en oma zat al die tijd te vertellen welke wolken regen voorspellen en dat je bij walgelijke wind boven op de uitkijk van de veerboot moet gaan staan, "want dan voel je je pas echt een zeeheld." De zeehonden zagen we niet, maar oma had zogenaamd wél een grijs kopje zien duiken en daarom geloofde iedereen dat de reis al geslaagd was. Ik wist beter, maar ze had wel gewoon het allerbeste raam.

Nu neem ik zelf de bus. Mijn thermos klikt soms nog, maar het klinkt nooit zoals bij haar. De chauffeur die aan het eind vroeg "heb je nog een beker voor mij over?", heeft niet geweten dat oma dat al vijftien jaar had zien aankomen. Daar was haar tweede kuipje suiker voor bedoeld, had ze gezegd. Steeds stiekem een kuipje suiker bewaren, voor het geval de chauffeur vraagt of hij mee mag drinken.

De chauffeur kreeg die middag een mok waar de stoom met bochten uit opsteeg. Hij reed de rest van de route met één hand op het stuur en knikte bij elke slakkengang "volgende halte, koffietijd". Zo'n busreis, dat wens ik iedereen toe.

Inzenden kan via de knop op deze pagina. De redactie leest mee en kiest volgens oma's methode: het verhaal dat het langst warm blijft.